Psotka

Środowy poranek przywitał mnie pięknym słoneczkiem wychylającym się zza górki

Pogoda w sam raz na rodzinny wyjazd do znajomych do Zgorzelca skąd spacerkiem udaliśmy się do naszych zachodnich sąsiadów do Görlitz

Idąc uliczkami Görlitz można było się zapomnieć, tak jakbym była w innym świecie Stare Miasto ma w sobie coś tajemniczego – przechowuje historię dawnych wieków

Wracając fotka na Moście Staromiejskim z widokiem na kościół św. Piotra i Pawła z XV wieku

Po powrocie od „sąsiadów” przyszła kolej na spacer po Zgorzelcu Idąc ulicami miasta dotarliśmy do Miejskiego Domu Kultury, dalej spacer parkiem i powrót do znajomych na dalsze pogaduchy

Kiedyś jeszcze tam wrócę, żeby pochodzić tymi uliczkami

Wycieczka do Oświęcimia, a dokładnie do obozu Auschwitz-Birkenau, była bardzo udana Pogoda dopisała – cały dzień świeciło piękne słońce

Na miejscu byliśmy już o 8:30, szybkie załatwienie formalności związanych z wcześniejszą rezerwacją i już przez dziewiątą rozpoczęliśmy zwiedzanie obozu.

Mijamy bramę obozu nad którą widnieje napis „Arbeit macht frei”, czyli „Praca czyni wolnym”, a Pan przewodnik opowiada historie obozu oraz ludzi, którzy w nim zginęli. Prowadzi przez kolejne budynki, w których znajdują się zdjęcia obozu z lat 1940-1945 oraz rzeczy pozostałe po ludziach przywożonych i zabijanych w obozie. Następnie idziemy do celi, gdzie przetrzymywany był św. Maksymilian Kolbe.

Idąc dalej mijamy kolejne budynki obozu, które otoczone były podwójnym ogrodzeniem z drutu kolczastego, które było pod napięciem, aby nikt nie mógł uciec.

Następnie przejeżdżamy do części Birkenau, gdzie przewodnik pokazuje nam baraki, w których Niemcy przetrzymywali więźniów oraz barak sanitarny, w którym więźniowie mogli załatwiać swoje potrzeby fizjologiczne.

Po powrocie z części Birkenau do Auschwitz idziemy obejrzeć film ukazujący wstrząsające realia panujące w obozie.

Trudno sobie wyobrazić, że człowiek człowiekowi zgotował taki los.

Początki historii zamku w Svojanovie sięgają okresu kolonizacji odległych zakątków ziem korony czeskiej. Podówczas w latach 80 XIII wieku Przemysław Otakar II kazał zbudować zamek warowny Svojanov, nazywany wtedy Fürstenberg mający chronić Trstenicki szlak handlowy. Zamek był twierdzą typową dla okresu, w którym nie znano prochu strzelniczego. Obejmował przestrzeń dziedzińca, otoczonego murami o grubości pięciu metrów i podobnej grubości ścianą wewnętrzną starego pałacu. Wieża strażnicza o wysokości 26 metrów, posiadająca ostrze służące do odchylania lotu strzał wroga, służyła jako ostatnie schronienie obrońców. W pierwszej połowie XVI wieku dochodzi do przebudowy zamku poprawiającej jego wygodę, głównie jednak zostają rozszerzone budynki mieszkalne o nowe skrzydło. W 1569 roku zamek został zniszczony w wyniku pożaru, po którym nastąpiła zakrojona na szeroką skalę przebudowa w duchu renesansu. W okresie wojny trzydziestoletniej Svojanov został dwa razy zdobyty przez wojska szwedzkie i zburzony. Do stopniowego upadku przyczyniły się również wojny prusko-austriackie w XVIII wieku. W ten sposób z zamku stał się zwykły folwark. Po pożarze w 1842 roku stary pałac został przebudowany w stylu klasycystycznym, jednakże skrzydło renesansowe pozostało ruiną.

Źródło: http://www.czecot.com/

Zwiedzanie rozpoczyna się w podziemiach zamku, gdzie można spotkać postacie związane z jego historią tak zwane zamkowe duchy Dalej udajemy się na pierwszą kondygnację zamku, gdzie na ścianach wisi bardzo dużo poroży, kolejnym etapem są pomieszczenia zamkowe – kuchnia z łazienkom w jednym, jadalnia, pomieszczenia właścicieli

Dalej przejście wokół zamku, skąd widać ogrody Poza tym dla chętnych istnieje możliwość wejścia na wieżę (nie dotarłam z powodu braku czasu).

W stosunku do Zamek Letovice (zwiedzałam go w październiku), który z zewnątrz jest elegancko wyremontowany, tak że z daleka przyciąga wzrok swoim wyglądem zaś w środku około 90% nadaje się do generalnego remontu, to Zamek Svojanov jest elegancko utrzymany, zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz do tego można dowiedzieć się trochę z historii Czech (jedyny mankament – brak przewodnika mówiącego po polsku )

Na obiad zatrzymaliśmy się w restauracji „Zlota Studnia”, gdzie przy wejściu znajduje się bardzo fajny parkomat dla zwierząt